باب دهم - فروتنى و خود بزرگ‌بينى 151 - عمرو بن حجّاج گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه مىفرمود : رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ شب پنجشنبه‌اى در مسجد قُبا افطار نمود و فرمود : آيا نوشيدنى هست ؟ پس اوس بن خولى انصارى يك ظرف شير آميخته با عسل آورد ؛ و چون حضرت بر دهان خود نهاد ، آن را كنار گرفت و فرمود : دو نوع آشاميدنى است ! ! به يكى از آن دو اكتفا مىشود ، آن دو را با هم نه مىآشامم و نه تحريم مىكنم ؛ و ليكن براى خدا تواضع مىنمايم ، كه هر كس براى خدا تواضع كند ، خدا او را بالا مىبرد ؛ و هر كه تكبّر كند خدا او را پايين آورد ؛ و هر كه در زندگيش صرفه جويى نمايد ، خدا روزيش را فراهم سازد ؛ و هر كه تبذير و اصراف كند محروم گردد ؛ و هر كس بيشتر به ياد خدا باشد ، خدا او را دوست دارد . 152 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : پيامبر خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ به خانم سياه پوستى برخورد كرد كه مشغول جمع آورى سرگين ( پشكل حيوانات ) بود . مسلمانان همراه آن حضرت گفتند : از راه رسول خدا كنار برو . زن گفت : راه وسيع است . حضرت رسول صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمود : رهايش كنيد ، كه او زنى زورگو مىباشد . 153 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : چون روز فتح مكّه فرا رسيد ، رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ در بين مردم به پا خاست و با ايراد خطبه‌اى بعد از شكر و سپاس خداوند ، فرمود : اى مردم ! شاهدان براى غايبان بازگو كنند ، همانا خداى متعال به وسيلهء اسلام فخر فروشى زمان جاهليت ، مباهات و باليدن به وسيلهء پدران و قبيله را زدوده است .